Kilka słów o ADHD u dzieci

Data: 21 September 2011
Kliknij w przycisk, jeśli artykuł Ci się spodobał:

ADHD to zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Jest to choroba, którą powszechnie kojarzy się z dziećmi, podczas gdy występuje ona również u dorosłych. Inną, fachową nazwą określającą ADHD jest zaburzenie hiperkinetyczne. ADHD jest jednak bardziej ogólną nazwą, dotyczącą schorzenia zarówno z tymi zaburzeniami, jak i bez nich, a także te, które dotyczą dzieci i dorosłych.

Jest wiele wariacji na temat skrótów tej choroby, każde oznacza inny typ – niektóre związane są jedynie z dziećmi, inne tylko z dorosłymi, na przykład – ADD, AADD, AADHD.

Objawy ADHD zaczyna się zauważać najczęściej po skończeniu przez dziecko czwartego roku życia. Charakteryzują się ogólnym zniechęceniem, brakiem chęci do skończenia czegokolwiek, niemożnością usiedzenia w jednym miejscu, dekoncentracją, nadmierna aktywność psychoruchowa.

Ostatnimi czasy badania przeprowadzone na dzieciach między szóstym a dziewiątym rokiem życia stwierdziły, że na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi cierpi aż od czterech do ośmiu procent badanych. Przeważają chłopcy. Dużym pocieszeniem jest to, że możliwość zapadnięcia na tę chorobę zmniejsza się dwukrotnie z każdymi kolejnymi pięcioma latami. Im więc dziecko starsze, tym mniejsze prawdopodobieństwo zachorowania na ADHD.

Dość dramatyczne jest to, że u prawie sześćdziesięciu procent dorosłych, u których w dzieciństwie stwierdzono ADHD, choroba ta utrzymuje się. Dotyczy to zwłaszcza trudności w skupieniu uwagi nad jednym zadaniem.

Etiologia ADHD nadal nie jest do końca znana. Można jednak sądzić, że na jego wpływ mają czynniki genetyczne, środowiskowe, a także nieprawidłowa dieta.

Dziecko mające ADHD dość łatwo rozpoznać. Będzie to maluszek niepotrafiący usiedzieć w jednym miejscu, ciągle wstający, machający rękoma, biegający, chodzący w miejscu, a wszystkie te działania będą kompletnie bezcelowe. Nie jest to jednak ich wina – to ADHD. Można jedynie liczyć na to, że w przyszłości z tego wyrośnie. Można go też w specjalny, specyficzny sposób aktywizować do zabawy i nauki.

Choroby układu nerwowego